આ તો સાધારણ માટીનું વાસણ છે.

રાજા ભતૃહરિ તેમની પ્રિય રાણી પિંગલાનું નિધન થવાથી ખૂબ વ્યથિત થઈને રાજમહેલ તજીને સ્મશાનમાં રહેવા લાગ્યા. ભતૃહરિને બોધ આપવા ગુરૂ ગોરખનાથ એમની પાસે એક સાધારણ માટીનું વાસણ લઈને મળવા ગયા.
રાજા ભતૃહરિ પાસે જઈને એમણે માટીનું એ પાત્ર એમના હાથમાં એવી રીતે આપ્યું કે એને ભતૃહરિ બરાબર પકડી શક્યા નહીં અને પાત્ર નીચે પડીને ભાંગી ગયું. એ તૂટેલા પાત્રને જોઈને ગોરખનાથજી હૈયાફાટ રુદન કરવા લાગ્યા. એટલે ભતૃહરિએ કહ્યું, “ગુરૂજી, આ તો સાધારણ માટીનું વાસણ છે. એના તૂટી જવાથી તમારે આટલા દુઃખી થઈને રડવું ન જોઈએ. એ ગમે ત્યારે તૂટી જવાનું જ હતું.
આ સાંભળીને ગોરખનાથજી બોલ્યા, “એ જ મારે તમને સમજાવવાનું છે. માનવશરીર ક્ષણભંગુર છે ને મૃત્યુ અનિવાર્ય છે. એને ટાળી શકાય તેમ નથી એટલે રાણી પિંગલાના મૃત્યુ પર અનહદ શોક કરીને કર્તવ્યથી વિમુખ થવું યોગ્ય નથી.” ગુરૂજીની આ વાતનો મર્મ પામી જઈ ભતૃહરિ પોતાના કર્તવ્ય પ્રત્યે અભિમુખ થાય.
જે અનિત્ય છે, જે અસાર છે અને જે અશરણરૂપ છે તે આ જીવને પ્રીતિનું કારણ કેમ થાય છે ? તે વાત રાત્રિ-દિવસ વિચારણા યોગ્ય છે…”
રમેશ : મારા આજ સુધીના જીવનમાં એક વાત અનુભવી છે ?
દિનેશ : શું ?
રમેશ : મારા પ્રવાસ દરમિયાન ક્યારેય ટ્રેનમાં પંચર પડ્યું નથી…!

Leave a Reply