Spread the love

૧ – વસૂલાત
(કર્મનાં લેખાં-જોખાં)

ગૌરીનાં લગ્ન વિનાયક સાથે ઘણી ધામધૂમથી થયાં હતાં અને બંનેને પરસ્પર ઘણી પ્રીતિ હતી. એકની “હા”, તો બીજાની “હા” અને એકની “ના” તો બીજાની “ના”. વિનાયકનાં માતા-પિતા તો સારી એવી મિલકત વિનાયકને વારસામાં આપી મરણ પામ્યાં હતાં. યુવાન વયમાં વિનાયકે બાપીકો ધંધો સંભાળી લીધો હતો એટલું જ નહિ પણ નવા વિચારો, સાહસ અને ચોકસાઈથી તેમાં સારો એવો વધારો કરી સધ્ધર કર્યો હતો. સમાજમાં પણ વિનાયકે યુવાન વયે સારો એવો મોભો મેળવ્યો હતો અને ઘણી સંસ્થાઓ સાથે તે સંકળાયેલો હતો. પોતે યુવાન હતો છતાંય લોકો તેની સફળતા અને સાહસિકતા જોતાં તેને પૂર્વકાળની જેમ ‘શેઠ’ કહીને સંબોધતા જે વિનાયકને અંદરથી જોતાં ગમતું હતું પણ બહાર તો વિવેકથી ‘ના’ જ કહેતો હતો. પરિણામે યૌવનના પગથાર ઉપર માંડ પગલાં ભર્યા હતાં ત્યારે ગૌરી પણ શેઠાણી કહેવાતી હતી.

ગૌરી તેનાં માતા-પિતાનું વ્હાલસોયું સંતાન હતી. વર્ષો સુધી કુટુંબમાં સંતાનપદે તે એકલી જ હતી તેથી થોડી હઠીલી અને માની હતી. માતા-પિતા પણ પોતાની રીતે સુખી હતાં અને યથાયોગ્ય સંપત્તિનાં માલિક હતાં. લગ્ન થયાં ત્યારે ગૌરી ‘એક માત્ર